Γιατί πρήζονται τα πόδια μου?

Ο ρόλος της Φυσικοθεραπείας στο οίδημα των κάτω άκρων

Η κυκλοφορία του αίματος ξεκινά από την καρδιά. Με την συστολή της αριστερής κοιλίας το αίμα διοχετεύεται στις αρτηρίες και από εκεί σε όλους τους ιστούς, μεταφέροντας θρεπτικά στοιχεία και οξυγόνο. Στην συνέχεια, μέσω των φλεβών, λαμβάνει τις ουσίες που αποβάλλουν τα κύτταρα και το διοξείδιο του άνθρακα. Αφού το φλεβικό αίμα "φιλτραριστεί" και καθαρίσει, εισέρχεται στην καρδιά για να σταλεί εκ νέου στους ιστούς τους σώματος.

Η φυσιολογική κυκλοφορία των κάτω άκρων αποτελεί μια δύσκολη διαδικασία για το κυκλοφορικό σύστημα γιατί η βαρύτητα, που φυσιολογικά επιδρά στο σώμα, τείνει να κρατάει το αίμα χαμηλά και να εμποδίζει την επαναφορά του στην καρδιά. Αυτό, σε συνδυασμό με πιθανές παθολογικές καταστάσεις, μπορεί να οδηγήσει σε οίδημα λόγω της συσσώρευσης του αίματος στα κάτω άκρα.

Παρατηρείται κυρίως σε ηλικιωμένα άτομα αλλά και σε νεαρότερα, σε μικρότερη συχνότητα. Μπορεί να εμφανιστεί στον άκρο πόδα, στον αστράγαλο και στις γάμπες έως στο γόνατο.Το οίδημα στα κάτω άκρα μπορεί να εμφανιστεί σε όλες τις εποχές του χρόνου, είναι όμως συχνότερο τους καλοκαιρινούς μήνες που η εξωτερική θερμοκρασία είναι υψηλότερη από αυτή του σώματος, οπότε προκαλείται διαστολή των αγγείων και στάση του αίματος σε αυτά. 

Πως προκαλείται το οίδημα?

1. Ανεπάρκεια στην λειτουργία της καρδιάς και των αγγείων. Δυσκολεύει την επαναφορά του αίματος και οδηγεί στην συσσώρευση του στα κάτω άκρα.

2. Φλεβική ανεπάρκεια. Η δυσλειτουργία των φλεβικών βαλβίδων δυσχαιρένει την επαναφορά του αίματος προς την καρδιά και του επιτρέπει να κινείται αντίθετα, να "λιμνάζει" στα κάτω άκρα και να προκαλεί διόγκωση των φλεβών. Εμφανίζονται κιρσοί που με την πάροδο του χρόνου οδηγούν σε οίδημα και άλλες καταστάσεις.

Ποιοι παράγοντες συμβάλλουν στην εμφάνιση του οιδήματος?

Εκτός από την δυσλειτουργία του κυκλοφορικού συστήματος, οι συχνότεροι παράγοντες που παίζουν ρόλο στην εμφάνιση του οιδήματος είναι:

1. Δυσλειτουργία λεμφικού συστήματος

2. Ορμονικές διαταραχές

3. Παχυσαρκία

4. Πολύωρη και συχνή ορθοστασία

5. Εγκυμοσύνη

6. Κακώσεις και χειρουργικές επεμβάσεις των κάτω άκρων που περιλαμβάνουν τραυματισμό των αγγείων.

7. Υπερκατανάλωση άλατος, που σχετίζεται με την κατακράτηση υγρών.

8. Αρθρίτιδες και άλλες φλεγμονές του μυοσκελετικού συστήματος, λόγω της ιδιότηετας του να δημιουργούν συσσώρευση υγρού στις αρθρώσεις και στους πάσχοντες ιστούς.

9. Θεραπευτική αγωγή με φάρμακα που προκαλούν κατακράτηση υγρών.

10. Νεφρική ανεπάρκεια. Η απομάκρυνση της περίσσειας υγρών από τον οργανισμό γίνεται από τα νεφρά μέσω των ούρων. Κατά την νεφρική ανεπάρκεια μειώνεται η ικανότητα των νεφρών να φιλτράρουν τα υγρά. Αυτό οδηγεί σε κατακράτηση και οίδημα κυρίως στα κάτω άκρα αλλά και σε άλλες περιοχές του σώματος.

11. Ηπατική ανεπάρκεια. Στο ήπαρ παράγονται πρωτείνες που ρυθμίζουν την ποσότητα των υγρών του σώματος και την πίεση της πυλαίας φλέβας. Δυσλειτουργία του ήπατος συνεπάγεται απώλεια υγρών από τα αγγεία και συσσώρευση του στους ιστούς.

Συμπτώματα

Συνήθη συμπτώματα που περιγράφουν οι ασθενείς είναι το αίσθημα πίεσης και βάρους. Επίσης το αίσθημα κούρασης, ο πόνος και το μούδιασμα που συχνά αναφέρουν, συσκολεύουν την βάδιση.

Ο ρόλος της Φυσικοθεραπείας

Στις περισσότερες περιπτώσεις η Φυσικοθεραπεία αποτελεί αποτελεσματικό μέσο συντηρητικής αντιμετώπισης του οιδήματος των κάτω άκρων. Αρκεί να υπάρχει η διαβεβαίωση από τον θεράποντα ιατρό πως δεν υπάρχουν αντενδείξεις για την εφαρμογή της.

Τα βασικά μέσα που χρησιμοποιούνται σε ένα Φυσικοθεραπευτικό πρόγραμμα με στόχο την αποκατάσταση της κινητικότητας, την μείωση του οιδήματος και του πόνου είναι:

1. Ειδικές ασκήσεις μυικής ενδυνάμωσης και αποσυμφόρησης.

2. Περιδέσεις, όπως η περιδέσεις κινησιολογίας (kinesiology taping).

3. Τεχνικές λεμφικής παροχέτευσης.

4. Χρήση ανάρροπης θέσης.

Πως η φυσική άσκηση επηρεάζει την οστεοπόρωση

Οι κινήσεις του σώματος απαιτούν μυϊκή λειτουργία και κατανάλωση ενέργειας. Το σύνολο των κινήσεων ονομάζεται φυσική δραστηριότητα η οποία μπορεί να είναι είτε αυθόρμητη (πχ. το περπάτημα και τα ψώνια), είτε μεθοδευμένη (πχ. ο χορός, και η συμμετοχή σε κάποιο άθλημα). Η φυσική άσκηση είναι μια μορφή μεθοδευμένης φυσικής δραστηριότητας που έχει συγκεκριμένους κανόνες και εφαρμόζεται με στόχο την βελτίωση της απόδοσης και την διατήρηση της υγείας.

Η χρόνια πάθηση του μεταβολισμού των οστών που χαρακτηρίζεται από σταδιακή μείωση της πυκνότητας της οστικής μάζας ονομάζεται οστεοπόρωση. Ο όρος οστεοπενία αναφέρεται σε μικρού βαθμού ελάττωση της οστικής μάζας. Τόσο η οστεοπενία όσο και η οστεοπόρωση είναι η ίδια νόσος σε διαφορετικό βαθμό. Με την πάροδο του χρόνου τα οστά γίνονται πιο εύθραυστα και λεπτά καθώς μειώνεται η πυκνότητα και η ελαστικότητα τους. Έτσι αυξάνεται ο κίνδυνος καταγμάτων.

Πως η φυσική άσκηση επιδρά στην οστεοπόρωση?

Η συχνή φυσική άσκηση παίζει ενεργό ρόλο στην πρόληψη και στον έλεγχο της οστεοπόρωσης. Διατηρεί την οστική μάζα, ενισχύει τους μυς και την ισορροπία, μειώνοντας τον κίνδυνο προόκλησης καταγμάτων από πτώσεις. Η φυσική άσκηση επιδρά στην οστεοπόρωση με τους εξής τρόπους:

1. Ενεργοποίηση οστεοβλαστών

Ασκήσεις όπου η βαρύτητα επιδρά στα οστά όπως στο περπάτημα, στο τρέξιμο, στα άλματα, στην άρση βαρών κλπ, συμβάλει στην διατήρηση της οστικής πυκνότητας. Αυτό συμβαίνει γιατί η βαρύτητα και οι μηχανικές πιέσεις που ασκούνται στα οστά κατά την άσκηση ενεργοποιούν τους οστεοβλάστες, οι οποίοι παράγουν νέο οστίτη ιστό.

2. Παραγωγή ορμονών

Α. Η φυσική άσκηση προάγει την σύνθεση οστεοκαλσίνης, μιας ορμόνης που βοηθά στην διατήρηση της οστικής μάζας.

Β. Αυξάνει τα επίπεδα της ινσουλίνη και άλλων αναβολικών ορμονών οι οποίες αυξάνουν την ανάπτυξη των οστών.

Γ. Μειώνει τα επίπεδα των γλυκοκορτικοειδών ορμονών, οι οποίες προκαλούν μείωση της οστικής μάζας.

Δ. Αυξάνει τα επίπεδα τεστοστερόνης στους άνδρες και οιστρογόνων στις γυναίκες. Οι δύο αυτές κατηγορίες ορμονών είναι ιδιαίτερα σημαντικές για την υγεία των οστών.

3. Ενδυνάμωση των μυών και βελτίωση της ισορροπίας

Α. Συμβάλει στην αύξηση της μυϊκής μάζας και δύναμης, γεγονός που σημαίνει καλύτερη προστασία των οστών από τον μυϊκό ιστό.

Β. Βελτιώνει τον μυϊκό έλεγχο και την ισορροπία προλαμβάνοντας κατάγματα από πτώσεις.

Ποια είναι η καλύτερη άσκηση για την οστεοπόρωση?

Δεν μιλάμε για άσκηση σε κάποιο χώρο άθλησης. Μιλάμε για θεραπευτική άσκηση, που αφορά στην ιδιότητα του Φυσικοθεραπευτή. Στο Εργαστήριο Φυσικοθεραπείας δεν λειτουργούμε με γενικότητες. Για κάθε ασθενή, διαμορφώνουμε ένα διαφορετικό θεραπευτικό πρόγραμμα, βασισμένο στις δικές του ανάγκες και ιδιαιτερότητες. Για εμάς, η καλύτερη άσκηση είναι η εξατομικευμένη άσκηση και την εφαρμόζουμε μέσα από αυστηρά θεραπευτικά πρωτόκολλα.

Πώς οι αλλαγές στον καιρό επηρεάζουν τον πόνο των αρθρώσεων

Υπάρχει η πεποίθηση ότι η επιδείνωση του καιρού μπορεί να αυξήσει τον πόνο των αρθρώσεων. Συμβαίνει κάτι τις κρύες και υγρές μέρες που κάνουν τους μύες, τους συνδέσμους, τους τένοντες και τις αρθρώσεις να πονούν, ή πρόκειται απλώς για μύθο?

Δεν είναι λίγοι οι ασθενείς που περιγράφουν επιδείνωση του πόνου τις μέρες με κακοκαιρία. Άνθρωποι με χρόνια μυοσκελετικά προβλήματα όπως π.χ. οστεοαρθρίτιδα, νιώθουν εντονότερο πόνο όταν υπάρχει στην ατμόσφαιρα αυξημένη υγρασία, χαμηλή ατμοσφαιρική πίεση ή δυνατοί άνεμοι.

 Πώς μπορεί η ατμοσφαιρική πίεση να προκαλέσει πόνο?

Η ατμοσφαιρική πίεση είναι το βάρος του αέρα της ατμόσφαιρας το οποίο μας πιέζει από τον ουρανό προς την επιφάνεια της γης. Οι μεταβολές στον καιρό συνδέονται με αλλαγές στην πυκνότητα του αέρα, άρα και στο βάρος του.

Η μείωση της πίεσης της ατμόσφαιρας, που συνήθως οδηγεί σε επιδείνωση του καιρού, σημαίνει πως ο αέρας είναι πιο ελαφρύς και πιέζει λιγότερο το σώμα μας. Αυτό επιτρέπει στους ιστούς μέσα στο σώμα σας να διογκωθούν ελαφρώς, κάτι που ερεθίζει τις νευρικές απολήξεις και έτσι εμφανίζεται πόνος.

Επίσης, η ταχύτητα με την οποία αλλάζει η ατμοσφαιρική πίεση παίζει ρόλο. Μια απότομη αλλαγή π.χ. μια καταιγίδα μπορεί να προκαλέσει πιο αισθητούς πόνους από μια αργή και σταδιακή μείωση της ατμοσφαιρικής πίεσης.

Στις περιπτώσεις των χρόνιων μυοσκελετικών φλεγμονών και των τραυματισμών, που υπάρχει ήδη διόγκωση του ιστού, η  περαιτέρω διαστολή μπορεί να είναι πιο επώδυνη.  

Πως σχετίζεται η αλλαγή της θερμοκρασίας με τον πόνο στις αρθρώσεις?

Η χαμηλότερη ατμοσφαιρική πίεση συνδέεται με πιο δροσερό καιρό και αυτό δεν είναι ιδανικό για τις αρθρώσεις. Το κρύο μπορεί να προκαλέσει δυσκαμψία και πόνο. Αυτό συμβαίνει γιατί το κρύο προκαλεί σύσπαση των αιμοφόρων αγγείων, μειώνοντας έτσι την αιμάτωση των ιστών και την παροχή οξυγόνου. Επίσης αυξάνει το ιξώδες του αρθρικού υγρού (το κάνει πιο παχύρευστο) καθιστώντας το λιγότερο ικανό ως λιπαντικό της άρθρωσης με αποτέλεσμα την αύξηση του πόνου και της δυσκαμψίας. Επιπλέον, το κρύο προκαλεί μυϊκό σπασμό και περιορίζει την κινητικότητα των αρθρώσεων, αυξάνοντας έτσι τον πόνο.

Έχει σημασία το πού ζούμε?

Αν και ο υγρός, κρύος καιρός επιδεινώνει τον χρόνιο πόνο, η λύση του να μετακομίσουμε σε άλλη περιοχή θερμότερη και ξηρότερη δεν είναι τόσο απλή. Η υγρασία και η ατμοσφαιρική πίεση μεταβάλλονται διαρκώς σε κάθε σημείο του πλανήτη. Επιπλέον, υπάρχουν ενδείξεις ότι και η υπερβολική ζέστη μπορεί να επιδεινώσει τον πόνο στις αρθρώσεις.

Μπορεί να μειωθεί ο πόνος που σχετίζεται με τον καιρό?

Εφόσον δεν μπορούμε να αποφύγουμε την αλλαγή του καιρού, ορισμένα μέτρα που θα βοηθούσαν στην πρόληψη και στον περιορισμό του πόνου είναι:

1. Η διατήρηση της φυσικής δραστηριότητας. Οι ιστοί που δεν κινούνται, "σφίγγουν". Η κίνηση διατηρεί την ελαστικότητα τους και είναι λιγότερο πιθανό να εμφανίσουν πόνο.

2. Η διατήρηση της θερμοκρασίας του σώματος με κατάλληλο ντύσιμο. Οι ιστοί πρέπει να διατηρούν την φυσιολογική τους θερμοκρασία. Αυτό αποτρέπει την σύσπαση των αγγείων και τον περιορισμό της αιμάτωσης, κάτι που κρατάει τον πόνο μακριά.  

3. Η κατανάλωση τροφών με αντιφλεγμονώδη δράση όπως το πράσινο τσάι, το μπρόκολο, το αβοκάντο, η κανέλα κλπ. Η κατάλληλη διατροφή μπορεί να μας βοηθήσει να νιώσουμε καλύτερα. (για πιο εξειδικευμένες οδηγίες διατροφής θα πρέπει να συμβουλευόμαστε ειδικό)

Συνοπτικά, η αλλαγή του καιρού μπορεί να προκαλέσει πόνο στους μυς, στους συνδέσμους, στους τένοντες και στις αρθρώσεις κυρίως λόγω των μεταβολών της ατμοσφαιρικής πίεσης και της θερμοκρασίας. Η διατήρηση της κίνησης και της θερμοκρασίας μπορούν να ανακουφίσουν από τα συμπτώματα. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να ενημερώνουμε τον Φυσικοθεραπευτή ή τον ιατρό μας για το τι νοιώθουμε και να ακολουθούμε τις υποδείξεις τους εφόσον χρειαστεί.

Περίδεση Κινησιολογίας (Kinesiology Taping)

Η περίδεση κινησιολογίας είναι ένα σύγχρονο φυσικοθεραπευτικό εργαλείο. Εφαρμόστηκε για πρώτη φορά την δεκαετία του 70. Έκτοτε εξελίχθητε και χρησιμοποιείται σε μεγάλο εύρος περιπτώσεων: ορθοπεδικών, αθλιατρικών, νευρολογικών και ρευματικών. Χρησιμοποιείται σε όλες τις ηλικίες και σε όλα τα στάδια αποθεραπείας: στο οξύ, στο υποξύ και στο χρόνιο.

Τι είναι η ταινία κινησιολογική και που χρησιμοποιείται?

Η ταινία κινησιολογίας είναι μια λεπτή, ελαστική, υφασμάτινη λωρίδα που κολλάει σταθερά στο δέρμα, κατασκευασμένη για να ενισχύει την κίνηση των μυών και την αθλητική απόδοση. Συχνά χρησιμοποιείται για τον περιορισμό του πόνου, του οιδήματος και της φλεγμονής και βοηθάει στην υποστήριξη των μυών και στην ευθυγράμμιση των αρθρώσεων.

Σε αντίθεση με τις κλασικές, άκαμπτες περιδέσεις που περιορίζουν την κίνηση, η περίδεση κινησιολογίας την επιτρέπει. Έτσι διευκολύνει την ενεργοποίηση των μυών και τον έλεγχο της μυϊκής σύσπασης.

Σύμφωνα με έρευνα του 2021 που δημοσιεύτηκε στο International Journal of Sports Physical Therapy, οι περισσότεροι επαγγελματίες εφαρμόζουν περιδέσεις κινησιολογίας μετά από τραυματισμό, με στόχο την μείωση του πόνου και την δραστηριοποίηση των μυών.

Που ωφελεί η χρήση της ταινίας κινησιολογίας?

Η ταινία μιμείται την ελαστικότητα του δέρματος και επιτρέπει στο σώμα να κινείται απολύτως φυσικά. Ένας από τους κύριους λόγους που χρησιμοποιείται είναι για να βοηθήσει την μυϊκή διέγερση μετά από τραυματισμό. Όταν εφαρμόζεται το taping, οι υποδοχείς του δέρματος στέλνουν σήματα στον εγκέφαλο για την ενεργοποίηση και τον έλεγχο των μυών. Οι μύες λαμβάνουν αυτές τις πληροφορίες και ανταποκρίνονται παράγοντας σύσπαση. Έτσι βοηθούν στη σταθεροποίηση των αρθρώσεων και στην διατήρηση της στάση και της θέση του σώματος.

Επιπλέον, το taping χρησιμοποιείται για την ανακούφιση από τον πόνο που προκαλεί η φλεγμονή και το οίδημα. Εφαρμόζεται με τρόπο που τραβά το δέρμα προς τα πάνω, δημιουργώντας έναν "κενό" χώρο κάτω από αυτό, απελευθερώνοντας έτσι την κυκλοφορία του αίματος και της λέμφου.

Υπάρχει δημοσιευμένη έρευνα που υποστηρίζει τη χρήση ταινίας κινησιολογίας?

Υπάρχει διαφοροποίηση στις μελέτες που έχουν πραγματοποιηθεί. Τα αποτελέσματα των ερευνών μπορεί να διαφέρουν ανάλογα με το υλικό της ταινίας που χρησιμοποιείται. Διαφορετικές μάρκες χρησιμοποιούν διαφορετικά υλικά, επομένως οι μελέτες μπορούν να δημιουργήσουν μεγάλο βαθμό σύγχυσης.

Άλλο πρόβλημα είναι ότι οι περισσότερες έρευνες χρησιμοποιούν σε τυχαίους ανθρώπους την ίδια τεχνική περίδεσης, ενώ στην πραγματικότητα η εφαρμογή σε κάθε άνθρωπο μπορεί να διαφοροποιείται. Π.χ, ένας πόνος στο γόνατο μπορεί να οφείλεται σε διάφορες αιτίες όπως σε κάκωση μηνίσκου, σε ρήξη χιαστού ή πλαγίου συνδέσμου, σε οστεοαρθρίτιδα ή σε χονδροπάθεια επιγονατίδας. Θα ήταν λάθος να χρησιμοποιηθεί και να αξιολογηθεί ο ίδιος τύπος περίδεσης σε όλες τις καταστάσεις.

Όταν εφαρμόζεται η κατάλληλη τεχνική στο συγκεκριμένο πρόβλημα, τότε τα αποτελέσματα της έρευνας είναι αξιόπιστα.

Υπάρχουν παρανοήσεις σχετικά με το πως λειτουργεί η περίδεση?

Ορισμένοι ασθενείς πιστεύουν πως με την εφαρμογή της ταινίας, η φλεγμονή θα υποχωρήσει, θα περπατούν σταθερά και χωρίς πόνο. Πολλοί μάλιστα ρωτούν αν μπορούν να επιστρέψουν άμεσα στις δραστηριότητες τους άμεσα. Γενική απάντηση σ’ αυτό δεν υπάρχει. Ο Φυσικοθεραπευτής που εφαρμόζει την μέθοδο θα πρέπει να γνωρίζει όχι μόνο το πως να τοποθετεί την ταινία αλλά κυρίως να αξιολογεί τον ασθενή και να θέτει σωστούς και επιτεύξιμους στόχους.

Επίσης, πολλοί ασθενείς ρωτούν γιατί υπάρχουν ταινίες διαφόρων χρωμάτων. Η επιλογή χρώματος είναι απλώς θέμα προσωπικής προτίμησης και δεν σχετίζεται με συγκεκριμένες ιδιότητες.

Υπάρχουν κίνδυνοι από την χρήση της ελαστικής ταινίας?

Για την αποκατάσταση όχι. Η ταινία δεν πρέπει να εφαρμόζεται σε άτομα με πολύ εύθραυστο και ερεθισμένο δέρμα, σε ανοιχτές πληγές και στις περιπτώσεις αλλεργίας σε κάποιο από τα συστατικά της.

Μπορώ να τοποθετώ την ταινία μόνος μου?

Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι δοκιμάζουν να εφαρμόσουν την ταινία μόνοι τους ακλουθώντας διάφορες οδηγίες και video από το διαδίκτυο. Αυτός είναι και ο κυριότερος λόγος που οι περισσότερες περιδέσεις κινησιολογίας δεν λειτουργούν, ή τουλάχιστο δεν λειτουργούν όπως θα έπρεπε. Το taping δεν ενδείκνυται σε όλους. Ναι, η περίδεση είναι εντυπωσιακή και όμορφη, όμως δεν πρέπει να κολλάμε στο σώμα μας χρωματιστές ταινίες απλά για να μας θαυμάζουν οι άλλοι. Έχει θεραπευτικούς στόχους, χρειάζεται συγκεκριμένο κλινικό υπόβαθρο και έμπειρο Φυσικοθεραπευτή. 

Κάταγμα Pilon

Το κάταγμα Pilon είναι τραυματισμός του κάτω τμήματος της κνήμης, στην περιοχή του δέχεται την πίεση της ποδοκνημικής. Συνοδός τραυματισμός μπορεί να υπάρξει και στην περόνη.

Πως εμφανίζεται

Ο όρος Pilon στα Γαλλικά σημαίνει γουδοχέρι και περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο προκαλείται το κάταγμα. Ο αστράγαλος πιέζει με δύναμη την ποδοκνημική και προκαλεί τραυματισμό της κνήμης στο επίπεδο της άρθρωσης, όπως το γουδοχέρι συνθλίβει το περιεχόμενο μέσα στο γουδί. Από τα αιχμηρά οστικά θραύσματα, μπορούν να τραυματιστούν μαλακά μόρια (νεύρα, μύες και αιμοφόρα αγγεία). Τέτοια κατάγματα προκαλούνται συχνά σε πτώσεις και σε τροχαία ατυχήματα.

Ποια είναι τα συμπτώματα

Το κάταγμα Pilon είναι αρκετά επώδυνη κατάσταση που συχνά συνοδεύεται από αδυναμία βάδισης, οίδημα, ευαισθησία στην ψηλάφηση και παραμόρφωση στην περιοχή της ποδοκνημικής άρθρωσης, ενώ μπορεί να ακολουθηθεί από μώλωπες.

Ποια είναι η αποκατάσταση

Γενικά, η αποκατάσταση τους είναι αρκετά απαιτητική. Στις περιπτώσεις ήπιων τραυματισμών, μπορεί να εφαρμοστεί ακινητοποίηση. Όμως, στις περιπτώσεις εκτεταμένης βλάβης, η χειρουργική αποκατάσταση είναι αυτή που μπορεί να φέρει καλύτερο λειτουργικό αποτέλεσμα. Σε κάθε περίπτωση ο θεράπων ιατρός θα αποφασίσει για τον τρόπο και τον χρόνο της αποκατάστασης.

Φυσικοθεραπεία

Η φυσικοθεραπευτική παρέμβαση έχει δύο σκέλη: Την πρόληψη των επιπλοκών και την σταδιακή αποκατάσταση της βάδισης. Η επιλογή του θεραπευτικού πλάνου θα γίνει με βάση το μέγεθος του τραυματισμού και του τρόπου αντιμετώπισης.

Η χρήση των ραδιοσυχνοτήτων στη Φυσικοθεραπεία (TECAR Therapy)

Η χρήση των ραδιοσυχνοτήτων στην Φυσικοθεραπεία, προσφέρει νέα δεδομένα στον τρόπο αντιμετώπισης προβλημάτων. Οι ραδιοσυχνότητες (RF) είναι ηλεκτρομαγνητικά κύματα και όχι ακτινοβολία. Ο τρόπος που λειτουργούν είναι φυσικός και απλός. Μόλις τα κύματα “χτυπήσουν” τον ιστό, τα μόρια αρχίζουν τα δονούνται. Αυτό προκαλεί παραγωγή θερμότητας, που είναι η προϋπόθεση για την αναδόμηση των κυττάρων και την αποκατάσταση της κινητικής λειτουργίας.

Η Φυσικοθεραπευτική συσκευή ραδιοσυχνοτήτων TECAR (Transfer Energy Capacitive and Resistive) είναι ένα σύγχρονο τεχνολογικό επίτευγμα, σταθμός στην σύγχρονη Φυσικοθεραπεία, ενδεικτικό της ικανότητας της να χρησιμοποιεί την τεχνολογία προς όφελος της υγείας. Προσφέρει ισχυρότερη θεραπευτική δύναμη σε σχέση με συσκευές παλαιότερης τεχνολογίας. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί συνδυαστικά με ειδικές τεχνικές κινητοποίησης προσφέροντας εξαιρετικά αποτελέσματα στην λειτουργική αποκατάσταση.

                             

Γιατί προτιμούμε την θεραπεία ραδιοσυχνοτήτων

1. Προσφέρει αποτελέσματα από την αρχή της θεραπείας

2. Διαθέτει επιστημονική τεκμηρίωση

3. Είναι ανώδυνη και ευχάριστη

4. Διεισδύει βαθιά στο σώμα, χωρίς απώλειες ενέργειας στους ιστούς του δέρματος

5. Είναι ασφαλής διότι μεταφέρει ενέργεια και όχι ακτινοβολία

6. Μειώνει τον χρόνο αποκατάστασης. Γι’ αυτό αποτελεί απαραίτητο εργαλείο στην αποκατάσταση αθλητικών τραυματισμών.

 

Τι προσφέρει

1. Αγγειοδιαστολή και βελτίωση της μικροκυκλοφορίας του αίματος

2. Βελτίωση του κυτταρικού μεταβολισμού

3. Αύξηση της ελαστικότητας των μυών, των τενόντων και βελτίωση της κινητικότητας

4. Μείωση του πόνου

5. Περιορισμό του οιδήματος

6. Επιτάχυνση της απορρόφησης ουσιών που παράγονται από την φλεγμονή

 

Σε ποιές περιπτώσεις εφαρμόζεται

Χάρη στα πλεονεκτήματα της, η θεραπεία μπορεί να εφαρμοστεί σε μεγάλο φάσμα καταστάσεων, όπως:

1. Αυχενικό σύνδρομο

2. Οσφυαλγία και ισχιαλγία

3. Οστεοαρθρίτιδα

4. Κατάγματα

5. Μυικοί σπασμοί

6. Τενοντοπάθειες

7. Κακώσεις μηνίσκων, συνδέσμων, μυών και αρθρώσεων

8. Υμενίτιδες

9. Χρόνιοι πόνοι αρθρώσεων από διάφορες αιτίες

10. Τενοντοελυτρίτιδες

12. Μετεγχειρητικά και μετατραυματικά οιδήματα

11. Χονδροπάθειες

12. Διαστρέμματα

13. Επικονδυλίτιδες

14. Αθλητικοί τραυματισμοί

 

Σε ποιες περιπτώσεις δεν εφαρμόζεται

Όπως όλα τα θεραπευτικά μέσα, έτσι και η θεραπεία αυτή έχει ενδείξεις και αντενδείξεις. Οι συχνότερα εμφανιζόμενες περιπτώσεις, που δεν μπορεί να εφαρμοστεί είναι:

1. Εγκυμοσύνη

2. Κακοήθεια

3. Βηματοδότης

4. Μειωμένη αισθητικότητα

5. Εσωτερική αιμορραγία

6. Μόλυνση στην πάσχουσα περιοχή

7. Φλεβίτιδα, θρόμβωση και αρτηριοπάθεια

8. Μεταλλικά εμφυτεύματα

 

Στο εργαστήριο Φυσικοθεραπείας αξιολογούμε τον κάθε ασθενή, πριν την εφαρμογή της θεραπείας, με σκοπό την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα.

Νευρίνωμα Morton

Το νευρίνωμα Morton είναι φλεγμονή του κοινού δακτυλικού νεύρου που εμφανίζεται εξαιτίας συνεχούς ερεθισμού, επαναλαμβανόμενων μικροτραυματισμών ή φόρτισης. Συνήθως αναπτύσσεται στην περιοχή μεταξύ του 3ου και του 4ου δακτύλου, μπορεί ωστόσο να παρατηρηθεί και στο 2ο ή 4ο μεσοδακτύλιο διάστημα. Είναι επώδυνο, ενώ κατά την βάδιση δίνει την αίσθηση πως υπάρχει μια πέτρα μέσα στο παπούτσι. Το νευρίνωμα (ή όπως πολλές φορές αναφέρεται ως νεύρωμα ή μόρφωμα Morton) δεν είναι στην πραγματικότητα κακοήθης όγκος, αλλά πάχυνση του ιστού λόγω φλεγμονής.

Ο πάσχον συνήθως αναφέρει καυστικό πόνο στο σημείο του νευρινώματος που μπορεί να ακτινοβολεί έως τα δάκτυλα. Ορισμένες φορές περιγράφει μούδιασμα των δακτύλων ανάμεσα στα οποία βρίσκεται το νευρίνωμα ή πόνο που επιδεινώνεται με τη δραστηριότητα. Κατά την διαδικασία της διάγνωσης θα καθοριστεί το αν πρόκειται για νευρίνωμα,ή για άλλη φλεγμονή όπως π.χ. υμενίτιδα των μεταταρσιοφαλαγγικών αρθρώσεων, ή ορογονοθυλακίτιδα.

Αν και η αιτιολογία του νευρινώματος δεν είναι πλήρως γνωστή, οι κυριότεροι παράγοντες που συμβάλουν στην εμφάνιση του είναι: 1. Η πίεση στα μετατάρσια και στο κοινό δακτυλικό νεύρο από παπούτσια με ψηλό τακούνι (γόβες) ή σφιχτά παπούτσια (παπούτσια χορού), 2. Η μεγάλη καταπόνηση των ποδιών σε αθλήματα, όπως το τρέξιμο, ή ο χορός, 3. Οι προϋπάρχουσες παραμορφώσεις των ποδιών όπως η πλατυποδία, η κοιλοποδία, η σφυροδακτυλία και το κότσι.

Γενικά, ένας πόνος στο πόδι που δεν υποχωρεί θα πρέπει να εκτιμηθεί από τον ιατρό. Εφόσον τεθεί η διάγνωση του νευρινώματος, ακολουθεί η αντιμετώπιση η οποία ανάλογα με την περίπτωση περιλαμβάνει: 1. Ξεκούραση, αποφυγή ορθοστασίας και δραστηριοτήτων του προκαλούν πιέσεις και δονήσεις στα πέλματα, 2. Χρήση κατάλληλων παπουτσιών και τοποθέτηση ειδικών πάτων για μείωση της πίεσης και απορρόφηση των κραδασμών, 3. Φαρμακευτική αγωγή, 4. Εφόσον η συντηρητική αντιμετώπιση δεν αποδώσει, τότε ενδείκνυται η χειρουργική επέμβαση.

Η Φυσικοθεραπεία, συνίσταται τόσο στην φάση της συντηρητικής αντιμετώπισης, όσο και μετεγχειρητικά. Κυριότεροι στόχοι είναι ο περιορισμός της φλεγμονής, του πόνου και η επανεκπαίδευση του ασθενή στην σωστή φόρτιση και βάδιση.

Το... "Ωχ πιάστικα" με τα μάτια του Φυσικοθεραπευτή

Η σύγχρονη Φυσικοθεραπευτική προσέγγιση στην θεραπεία του Συνδρόμου Μυοπεριτονιακού Πόνου. 

Περιτονία είναι η «κόλλα» που κρατάει το εσωτερικό του οργανισμού μας στην θέση του. Είναι ένας λεπτός υμένας κατασκευασμένος από συνδετικό ιστό. Στρώματα περιτονίας βρίσκονται κάτω από το δέρμα, ενώ βαθύτερα ένα δίκτυο περιτονιακών ινών περιβάλει τα όργανα, τους μυς, τα οστά, να αγγεία, και τα νεύρα. Αποτελείται  κυρίως από κολλαγόνο, ελαστίνη και μεσοκυττάριο υγρό. Οι ίνες κολλαγόνου παρέχουν ισχυρή συγκράτηση, η ελαστίνη ελαστικότητα και το μεσοκυττάριο υγρό απορρόφηση των κραδασμών. Η περιτονία του δέρματος διακρίνεται σε επιπολής (επιφανειακή) και εν τω βάθει, ενώ η σπλαχνική βρίσκεται εσωτερικά και περιβάλλει τα όργανα του σώματος. 

Παλαιότερα, η περιτονία αντιμετωπιζόταν ως ένα αδρανές υλικό, χωρίς κάποιον διακριτό ρόλο. Αντίθετα σήμερα, διαπιστώνεται πως περιέχει αιμοφόρα αγγεία και νευροϋποδοχείς. Αυτό σημαίνει πως "αισθάνεται" και "αντιδρά" σε ερεθίσματα επηρεάζοντας σε μεγάλο βαθμό την στάση, την κίνηση και την ισορροπία του σώματος.

Στις περιπτώσεις τραυματισμού και φλεγμονής, η περιτονία αφυδατώνεται, χάνει την ελαστικότητα της, σκληραίνει και δημιουργεί συμφύσεις, δηλαδή χάνει την ικανότητα της ολίσθησης και "κολλάει". Το αποτέλεσμα είναι η εμφάνιση του Συνδρόμου Μυοπεριτονιακού Πόνου (Myofascial Pain Syndrome) με χαρακτηριστικά την δυσκαμψία, την μείωση του εύρους κίνησης και την ενεργοποίηση των σημείων πυροδότησης πόνου (Trigger Points), που μας κάνουν να αναφωνούμε: "Ωχ, πιάστικα, δεν μπορώ να γυρίσω"!

Η αποκατάσταση του Συνδρόμου Μυοπεριτονιακού Πόνου με την χρήση εξειδικευμένων εργαλείων, είναι από τις πιο σύγχρονες και αποτελεσματικότερες Φυσικοθεραπευτικές προσεγγίσεις. Δεν απαιτεί χρήση μηχανολογικού εξοπλισμού, αλλά προϋποθέτει γνώση θεραπευτικών χειρισμών.

Η περιτονία και το φαινόμενο του πουκάμισου

Αν προσπαθήσουμε να σηκώσουμε το χέρι φορώντας στενό πουκάμισο, θα νιώσουμε ολόκληρο το πουκάμισο να κινείται. Αν η άκρη του πουκαμίσου βρίσκεται μέσα στο σφιχτό παντελόνι, τότε θα δυσκολευτούμε να σηκώσουμε ψηλά το χέρι. Το αποτέλεσμα (ο περιορισμός της κίνησης του χεριού), έχει την αιτία του σε άλλο σημείο (στην σφιχτή ζώνη του παντελονιού). Το παράδειγμα αυτό εξηγεί το γιατί πολλές φορές ο πόνος και τα άλλα συμπτώματα αντανακλούν μακριά από την εστία του προβλήματος.

Καλοκαίρι, φυσική άσκηση και διαταραχή ηλεκτρολυτών

Οι ηλεκτρολύτες είναι μέταλλα και ιχνοστοιχεία σε μορφή ιόντων. Φέρουν είτε θετικό, είτε αρνητικό φορτίο, αποτελούν μέσο αγωγής του ηλεκτρισμού και βρίσκονται σε όλα τα υγρά του σώματος. 

Οι ηλεκτρολύτες είναι απαραίτητοι για όλες τις μεταβολικές διαδικασίες του οργανισμού και παίζουν καθοριστικό ρόλο: Στην διαβίβαση των νευρικών ώσεων, στην νευρομυϊκή διέγερση, στη σωστή μυϊκή λειτουργία, στην ισορροπία των βιολογικών υγρών εντός και εκτός κυττάρων, στη ρύθμιση του pH και στην μεταφορά θρεπτικών συστατικών στα κύτταρα. Γενικότερα οι ηλεκτρολύτες βοηθούν στη διατήρηση της ομοιόστασης, δηλαδή στην ικανότητα του οργανισμού να διατηρεί σχετικά σταθερές συνθήκες στο εσωτερικό του, ζώντας σ’ ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον. 

Οι ηλεκτρολύτες του ανθρώπινου οργανισμού είναι οι εξής: Κάλιο, Νάτριο, Ασβέστιο, Χλώριο, Μαγνήσιο, Διττανθρακικό άλας, Φωσφορικό άλας. Όταν ασκούμαστε σε εξωτερικό περιβάλλον με υψηλή θερμοκρασία, λόγω της έντονης εφίδρωσης, το σώμα χάνει μεγάλο ποσοστό νερού και μαζί με αυτό χάνεται και ένα ποσοστό ηλεκτρολυτών. Τόσο το νερό, όσο και οι ηλεκτρολύτες πρέπει να αναπληρώνονται. 

Τα συμπτώματα από την διαταραχή των ηλεκτρολυτών αλλάζουν ανάλογα με τον ηλεκτρολύτη που έχει διαταραχθεί. Σε ασκούμενους με μικρή έλλειψη, μπορεί να παρατηρηθεί μείωση της απόδοσης, κόπωση και νωθρότητα, συμπτώματα στα οποία τις περισσότερες φορές δεν δίδεται η δέουσα σημασία και οφείλονται σε κακή ενυδάτωση κατά την διάρκεια και στο τέλος της άσκησης. Η εκτεταμένη έλλειψη ηλεκτρολυτών φέρει σοβαρότερα αποτελέσματα όπως: αδυναμία, μυϊκούς σπασμούς, καρδιακή αρρυθμία, διαταραχή αρτηριακής πίεσης, μουδιάσματα, σύγχυση και άλλες νευρικής φύσης διαταραχές. 

Επειδή η καλύτερη θεραπεία είναι η πρόληψη, κατά τους καλοκαιρινούς μήνες αποφεύγουμε την φυσική άσκηση τις μεσημεριανές ώρες και προτιμούμε τις πρωινές και τις βραδινές ή εναλλακτικά ασκούμαστε σε εσωτερικό, ελεγχόμενο χώρο. Δεν περιμένουμε να διψάσουμε για να πιούμε νερό. Πίνουμε συνεχώς και από λίγο. Στις μεγάλης διάρκειας προπονήσεις, μπορούμε να χρησιμοποιούμε διάλυμα ηλεκτρολυτών, το οποίο αναπληρώνει τα επίπεδά τους και ενυδατώνει. Φορούμε ανοιχτόχρωμα ρούχα και καπέλο που αντανακλούν την ζέστη, μειώνουν την εφίδρωση και επιλέγουμε αθλήματα που απαιτούν λιγότερη έκθεση στην ζέστη (πχ κολύμβηση). 

Είναι λάθος να ερμηνεύουμε οποιοδήποτε σύμπτωμα ως διαταραχή ηλεκτρολυτών. Διαφορετικές καταστάσεις ενδέχεται να προκαλούν παραπλήσια συμπτώματα, που πρέπει πάντα να αξιολογούνται από τον γιατρό μας.

Σύνδρομο πρόσκρουσης ώμου

Το σύνδρομο πρόσκρουσης ώμου ή αλλιώς σύνδρομο υπακρωμιακής προστριβής περιγράφει την προστριβή της κεφαλής του βραχιονίου στο ακρώμιο που προκαλεί ερεθισμό των τενόντων του στροφικού πετάλου του ώμου και τοπική φλεγμονή. Είναι έναν από τους συχνότερους παράγοντες που προκαλούν πόνο στην άρθρωση.

Ο χώρος μεταξύ της κεφαλής του βραχιονίου και του ακρωμίου είναι ιδιαίτερα στενός. Οτιδήποτε προκαλεί περαιτέρω στένωση του χώρου αυτού (περισσότερη τριβή) αποτελεί αιτία του συνδρόμου. Συνήθως ο πόνος εμφανίζεται μετά από μικροτραυματισμούς από επαναλαμβανόμενη χρήση του ώμου όπως συμβαίνει σε διάφορα αθλήματα (τέννις, σφαίρα, ακόντιο, βόλεϊ κλπ). Σε συνδυασμό με την πλημμελή προπόνηση και την κακή τεχνική το πρόβλημα επιδεινώνεται γρήγορα. Όσο στενότερος είναι ο υπακρωμιακός χώρος, τόσο ευκολότερη είναι η πρόσκρουση. Παράγοντες που συντελούν στην στένωση το χώρου αυτού είναι: (α). Η κατασκευαστική ιδιομορφία του ακρωμίου, (β). Οι εκφυλιστικές αλλοιώσεις που συμβαίνουν με την πάροδο των χρόνων (αλλοιώσεις τενόντων, αρθρίτιδα ακρωμιοκλειδικής), (γ). Η μετατόπιση της κεφαλής του βραχιονίου που προκαλείται από αδυναμία των μυών του στροφικού πετάλου του ώμου (υπερακάνθιος και υπακάνθιος μυς).

Το σύνδρομο εμφανίζεται με πόνο στην πρόσθια ή την εξωτερική περιοχή του ώμου και ενδέχεται να αντανακλάται έως στον αγκώνα τον αυχένα και την ωμοπλάτη. Αρχικά ο πόνος είναι ήπιος και όχι συνεχής. Όσο η πρόσκρουση συνεχίζεται, ο πόνος επιδεινώνεται και περιορίζει τις καθημερινές δραστηριότητες ενώ μπορεί να εμφανίζεται κατά την ηρεμία ή στην διάρκεια του ύπνου. Ο ασθενής εμφανίζει το λεγόμενο "επώδυνο τόξο" δηλαδή ενόχληση, ιδιαίτερα έντονη κατά την απαγωγή του ώμου στο ύψος της κεφαλής.

Σε κάθε περίπτωση επώδυνης κατάστασης του ώμου, ο ασθενής πρέπει αρχικά να επισκεφθεί τον γιατρό του. Αυτός είναι αρμόδιος για να διαγνώσει εάν πρόκειται για σύνδρομο πρόσκρουσης ή για άλλη επώδυνη κατάσταση και να συστήσει τον τρόπο αντιμετώπισης.

Το πλάνο Φυσικοθεραπείας σε ασθενείς με σύνδρομο πρόσκρουσης έχει τρεις άξονες. Την ελάττωση του πόνου, την μυϊκή ενδυνάμωση και την βελτίωση του εύρους κίνησης. Δεδομένου ότι ο ώμος είναι η πιο πολύπλοκη άρθρωση του σώματος, το αποτέλεσμα της Φυσικοθεραπείας δεν εξαρτάται μόνο από την χρήση θεραπευτικών συσκευών αλλά και από την εφαρμογή εξειδικευμένων θεραπευτικών μεθόδων.

"Αυχενικό σύνδρομο", ίλιγγος και ζάλη

Ο αυχένας είναι το τμήμα της σπονδυλικής στήλης που συνδέει την κεφαλή με τον κορμό. Την σταθεροποιεί και ταυτόχρονα της επιτρέπει να κινείται προς όλα τα επίπεδα. Οι ενοχλήσεις στην περιοχή του αυχένα έχουν άμεση επίδραση στην κεφαλή και είναι από τους συχνότερους λόγους που οδηγούν κάποιον στον Φυσικοθεραπευτή. 

Ο όρος αυχενικό σύνδρομο χρησιμοποιείται για να περιγράψει έναν συνδυασμό συμπτωμάτων που ξεκινούν από την περιοχή του αυχένα, όμως δεν αποτελεί πάθηση. Είναι το αποτέλεσμα της επίδρασης διαφόρων παραγόντων. Η χαρακτηριστική εικόνα του "αυχενικού συνδρόμου" περιλαμβάνει δύο βασικά στοιχεία: Δυσκολία στις κινήσεις της κεφαλής και πόνο στην περιοχή του αυχένα. Ενίοτε οι κινήσεις της κεφαλής γίνονται "ρομποτοειδείς" και ο ασθενής προσπαθεί να πιέζει δυνατά σημεία του αυχένα ή της πλάτης προκειμένου να "μαλακώσουν". Γενικά, τα συμπτώματα του αυχενικού συνδρόμου είναι: Πόνος στον αυχένα, μυϊκός σπασμός, ευαισθησία κατά την ψηλάφηση της αυχενικής περιοχής, πόνος που μπορεί να επεκτείνεται στην ωμοπλάτη ή στον ώμο, μούδιασμα, πονοκέφαλος ή αίσθημα σφιξίματος, ίλιγγος και ζάλη. 

Ο ίλιγγος και η ζάλη είναι τα συμπτώματα που θορυβούν τον ασθενή ο οποίος κατά κανόνα ακολουθεί μια σειρά διαγνωστικών εξετάσεων όπως: ακουστικό έλεγχο, καρδιολογική εκτίμηση, triplex καρωτίδων και διαγνωστική απεικόνιση εγκεφάλου και αυχένα. Εφόσον από τις εξετάσεις αυτές δεν βρέθει αιτία, τότε μιλάμε για "αυχενικό ίλιγγο" ή "ζάλη", αν και οι όροι αυτοί δεν είναι επιστημονικά τεκμηριωμένοι γιατί: δεν συνδέονται με συγκεκριμένη παθολογία και δεν υπάρχουν διαγνωστικά πρωτόκολλα που να τους επιβεβαιώνουν.

Τι είναι ο ίλιγγος

Είναι η ψευδαίσθηση της περιστροφής του σώματος σε σταθερό χώρο, ή η ψευδαίσθηση της περιστροφής του χώρου με σταθερό το σώμα. Ο εγκέφαλος ρυθμίζει την ισορροπία και τον προσανατολισμό του σώματος, σύμφωνα με τις πληροφορίες που λαμβάνει από τους εξής μηχανισμούς:

1. Τους οφθαλμούς. 

2. Το αιθουσαίο σύστημα του αυτιού (λαβύρινθοι)

3. Το ιδιοδεκτικό σύστημα του αυχένα.

Εάν ένας από τους τρεις αυτούς μηχανισμούς στείλει λανθασμένες πληροφορίες, τότε η ρύθμιση της ισορροπίας διαταράσσεται και προκαλείται ίλιγγος.

Τι είναι η ζάλη

Είναι ένα σύνολο διαφόρων καταστάσεων που περιλαμβάνει την αστάθεια, την ναυτία, την τάση για λιποθυμία και την θολότητα στην όραση και την σκέψη.

Ο ίλιγγος, η ζάλη και το αυχενικό σύνδρομο

Οι μυς του αυχένα περιλαμβάνουν "αισθητήρες" οι οποίοι συλλέγουν πληροφορίες για την θέση της κεφαλής και τις μεταβιβάζουν στον εγκέφαλο. Εάν οι πληροφορίες είναι λανθασμένες, τότε ο εγκέφαλος δεν θα τις ερμηνεύσει σωστά και ενδέχεται να προκύψει ίλιγγος ή ζάλη. Ο ίλιγγος εμφανίζεται κατά τις κινήσεις τις κεφαλής. Γι' αυτό οι άνθρωποι που πάσχουν από ιλίγγους προσπαθούν κατά κανόνα να κρατούν την κεφαλή ακίνητη. Για να γίνει όμως αυτό χρειάζεται έντονη και παρατεταμένη σύσπαση των αυχενικών μυών η οποία προκαλεί μυϊκή κόπωση και "πιάσιμο". 

Ο ρόλος του Φυσικοθεραπευτή στην αντιμετώπιση του "αυχενικού ιλίγγου"

Εφόσον έχουν γίνει όλες οι απαραίτητες εξετάσεις και έχει αποκλειστεί το ενδεχόμενο ο ίλιγγος ή η ζάλη να οφείλονται σε παθολογικά αίτια, τότε θα γίνει Φυσικοθεραπευτική αξιολόγηση. Οι Φυσικοθεραπευτές που έχουμε εκπαιδευτεί στην ιδιοδεκτική νευρομυϊκή διευκόλυνση αντιμετωπίζουμε τις περιπτώσεις αυχενικού συνδρόμου με συνοδό ίλιγγο ή ζάλη ως σύνθετα περιστατικά. Στόχος της θεραπείας δεν είναι μόνο η βραχυπρόθεσμη αναχαίτηση των συμπτωμάτων αλλά και η αποφυγή των συνθηκών που μπορούν να πυροδοτούν μελλοντικές εξάρσεις.

Κεφαλαλγία τάσης. Το πιο συχνό είδος πονοκεφάλου

Η κεφαλαλγία τάσης είναι το πιο συχνό είδος πονοκεφάλου που έχει την μορφή σφιξίματος γύρω από το κεφάλι με ήπια ή μέτρια ένταση. Υπολογίζεται ότι 8 στους 10 ανθρώπους θα εμφανίσουν κεφαλαλγία τάσης κάποια στιγμή της ζωής τους. Η κεφαλαλγία τάσης εκδηλώνεται με διάχυτο πόνο γύρω από την κεφαλή (σαν να την σφίγγει δυνατά λουρί) στο μέτωπο, τους κροτάφους και την ινιακή περιοχή. Παλαιότερα πίστευαν ότι οφείλεται στην τάση (σπασμό) των μυών του κρανίου, εξού και ο όρος κεφαλαλγία τάσης (tension headache). Οι σύγχρονες έρευνες όμως το ανέτρεψαν.

Αιτίες και Μορφές

Επεισοδιακή κεφαλαλγία τάσης: Δεν οφείλεται σε συγκεκριμένη παθολογία. Ενδεχομένως να σχετίζεται με τον ερεθισμό των υποδοχέων του πόνου των μυών του κρανίου και μπορεί να διαρκέσει από λίγα λεπτά έως μερικές ημέρες. Χρόνια κεφαλαλγία τάσης: Έχει βιοχημική βάση. Έχει να κάνει με τον τρόπο που ο εγκέφαλος εκλαμβάνει και επεξεργάζεται τα επώδυνα ερεθίσματα. Τα συμπτώματα διαρκούν τουλάχιστον για μισό μήνα, κάθε μήνα, το ελάχιστο επί ένα τρίμηνο. Η κεφαλαλγία τάσης ΔΕΝ σχετίζεται με την ημικρανία.

Παράγοντες πυροδότησης

Οι συνήθεις λόγοι που μπορούν να “ξυπνήσουν” την κεφαλαλγία τάσης είναι: Το Stress και τα έντονα συναισθηματικά φορτία, οι διαταραχές ύπνου (έλλειψη και διακοπές ύπνου από διάφορες αιτίες) και η κακή στάση του σώματος κατά τις καθημερινές δραστηριότητες και την εργασία. Σε ορισμένες περιπτώσεις συνυπάρχει πόνος στου μυς της κεφαλής και του αυχένα.

Αντιμετώπιση

Αρχικά, θα πρέπει να γίνει εκτίμηση από νευρολόγο, ο οποίος θα καθορίσει εάν και τι είδους θεραπεία χρειάζεται. Στην συνέχεια και εφόσον υπάρχει ένδειξη, ξεκινάει η Φυσικοθεραπευτική προσέγγιση. Η θεραπεία δεν είναι μόνο συμπτωματική αλλά στοχεύει στις αιτίες του πόνου, εφόσον αυτές είναι διαχειρίσιμες με τα Φυσικοθεραπευτικά μέσα.

Στενωτική τενοντοελυτρίτιδα De Quervain

Η στενωτική τενοντοελυτρίτιδα  De Quervain είναι φλεγμονή των τενόντων του πρώτου ραχιαίου διαμερίσματος του καρπού και του ελύτρου που τους περιβάλλει. Το τενόντιο έλυτρο παχαίνει και εμφανίζει οίδημα που περιορίζει τον χώρο που κινούνται οι τένοντες με αποτέλεσμα την δυσκολία ολίσθησης τους μέσα στο κανάλι τους. Οι τένοντες που επηρεάζονται είναι του μακρού απαγωγού και του βραχύ εκτείνοντα του αντίχειρα.

Βασικό σύμπτωμα είναι ο πόνος στην βάση του αντίχειρα που επιδεινώνεται με την προσπάθεια συγκράτησης αντικειμένων ή στροφικών κινήσεων (π.χ στο γύρισμα του κλειδιού) και ενδέχεται να αντανακλά στον αντίχειρα και στο αντιβράχιο. Λόγω του οιδήματος, κατά την κίνηση του ο αντίχειρας μπορεί να αναπηδά. Σταδιακά, ο πόνος και το οίδημα περιορίζουν την κίνηση του δακτύλου.

Η αιτία που πυροδοτεί την φλεγμονή είναι η υπέρχρηση του αντίχειρα που σχετίζεται με την δραστηριότητα όπως π.χ η υπερβολική χρήση πληκτρολογίου, πιάνου κλπ. Επίσης εμφανίζεται σε άτομα που πάσχουν από ρευματοειδή αρθρίτιδα. Προσβάλει συχνά άτομα ηλικίας 30 με 50 ετών με τις γυναίκες να πάσχουν 9 φορές συχνότερα από τους άνδρες. Γι’ αυτό και η τενοντοελυτρίτιδα De Quervain χαρακτηρίζεται και ως "σύνδρομο της νοικοκυράς".

Στα πρώτα στάδια της φλεγμονής, η αντιμετώπιση είναι συντηρητική. Συστήνεται  ανάπαυση, αποφυγή των δραστηριοτήτων που προκαλούν πόνο και φαρμακευτική αγωγή. Επίσης, η εφαρμογή νάρθηκα μπορεί να βοηθήσει στον περιορισμό των συμπτωμάτων. Εφόσον η συντηρητική θεραπεία δεν αποδίδει και περιορίζεται η λειτουργικότητα του χεριού σε μόνιμη βάση, τότε το πρόβλημα αντιμετωπίζεται χειρουργικά.

Ένα εξελισσόμενο πρόγραμμα Φυσικοθεραπείας εφαρμόζεται τόσο κατά την συντηρητική αντιμετώπιση, όσο και μετεγχειρητικά, αρχικά για τον περιορισμό του πόνου και της φλεγμονής και τελικά για την βελτίωση και διατήρηση της κινητικότητας του αντίχειρα.

 

 

Τι σέλα να βάλω στο ποδήλατο μου?

Η εύκολη μετακίνηση, η σωματική άσκηση, η αίσθηση ελευθερίας και η οικονομία στα καύσιμα που προσφέρει το ποδήλατο κάνουν όλο και περισσότερους ανθρώπους να το βάζουν στη ζωή τους. Δεν είναι όμως λίγοι όσοι κατά την διάρκεια της ποδηλασίας περιγράφουν πόνο στην μέση, στα γόνατα, στους καρπούς ή στην λεκάνη και τελικά φτάνουν στον Φυσικοθεραπευτή εξαιτίας κάποιας επικονδυλίτιδας, προστατίτιδας ή ισχιαλγίας. Τι φταίει? Το ότι συνήθως προσπαθούμε να προσαρμοστούμε εμείς πάνω στο ποδήλατο και όχι να προσαρμόσουμε αυτό σ’ εμάς. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό και με άλλους παράγοντες όπως π.χ η διάρκεια και το είδος προπόνησης αποτελεί υπόβαθρο για την εμφάνιση διαφόρων μυοσκελετικών προβλημάτων που τελικά θα χρειαστούν όντως Φυσικοθεραπευτική αντιμετώπιση.

 

Η πύελος, ή αλλιώς λεκάνη

Είναι η οστική δομή που ενώνει τα κάτω άκρα με το υπόλοιπο σώμα. Κάθε ημιμόριο αποτελείται από την συνένωση τριών οστών: του λαγονίου, του ισχιακού και του ηβικού. Στο οπίσθιο τμήμα της βρίσκεται το ιερό οστό και ο κόκκυγας, που αποτελούν τον κατώτερο τομέα της σπονδυλικής στήλης.

 

Γιατί πρέπει να επιλέγω την κατάλληλη σέλα

Όταν ποδηλατούμε για αρκετή ώρα, τμήματα της λεκάνης πιέζονται επάνω στην σέλα με αποτέλεσμα να εμφανίζεται πόνος ηβικού τόξου, μούδιασμα γεννητικών οργάνων, ακόμα και δυσκολία στην ούρηση ή προστατίτιδα. Η επιλογή της κατάλληλης σέλας αφενός περιορίζει όλους αυτούς τους κινδύνους, αφετέρου κάνει την ποδηλασία ευχάριστη εμπειρία.

Πως επιλέγω την κατάλληλη σέλα 

Έχουν διατυπωθεί διάφορες θεωρίες για το πώς πρέπει να είναι η ιδανική σέλα και στο εμπόριο κυκλοφορούν πολλές. Στην πραγματικότητα, ιδανική σέλα δεν υπάρχει. Υπάρχει κατάλληλη σέλα. Είναι αυτή που χάρη στην εργονομία, και το υλικό κατασκευής της βοηθάει την λεκάνη να κάθεται ξεκούραστα, με την μικρότερη δυνατή καταπόνηση. Τα τελευταία χρόνια πολλές εταιρείες έχουν εξελιχθεί πάνω στο αντικείμενο και παράγουν σέλες με ιδιαίτερα καλές προδιαγραφές και τα ενημερωμένα ποδηλατικά καταστήματα προσφέρουν μεγάλες δυνατότητες επιλογών.

 

 

Παράγοντες που ενισχύουν τα οφέλη της κατάλληλης σέλας

Μια σειρά παραγόντων που αθροιστικά βελτιώνουν το κάθισμα είναι: Η εξατομίκευση της σέλας. Όλες οι ανατομικές σέλες, δεν είναι κατάλληλες για όλους. Πρέπει να λαμβάνεται υπόψη το μέγεθος της σέλας ανάλογα με τον σωματότυπο του αναβάτη, το είδος της σέλας ανάλογα με το φύλο, την ηλικία και το είδος προπόνησης. Η ποδηλασία με κατάλληλη ποδηλατική στολή που περιλαμβάνει μαξιλάρι και τέλος η σωστή τοποθέτηση της σέλας στο ποδήλατο (η απόσταση της από το τιμόνι και η κλίση της).

Ακόμα και ένα φθηνό ποδήλατο πρέπει να περιλαμβάνει σωστό κάθισμα. Η σέλα για την λεκάνη, είναι ότι το παπούτσι για το πόδι.