Οι μυϊκοί
τραυματισμοί συμβαίνουν από άμεση πλήξη, μεγάλη εφελκυστική φόρτιση ή φόρτιση
μεγάλη σε βάρος και διάρκεια. Συνήθως αφορούν σε αθλητές που απαιτούν
εκρηκτικότητα π.χ σε ποδοσφαιριστές, άλτες και ρίπτες. Όταν ξεπεραστεί η ικανότητα
απόδοσης του μυοτενόντιου συνόλου, μπορεί να συμβεί θλάση στο σημείο ένωσης του
μυ με τον τένοντα (Andreus 1977 & Almekinders 1986). Τραυματισμοί
συμβαίνουν συχνότερα σε διαρθρικούς μυς, γιατί είναι δύσκολο να συγχρονιστούν
σε δύο κινήσεις π.χ τετρακέφαλος και γαστροκνήμιος. Ανάλογα με το μέγεθος του
τραυματισμού οι θλάσεις διακρίνονται σε 1ου, 2ου και 3ου
βαθμού.
Στις θλάσεις
1ου βαθμού υπάρχει μικρή ρήξη των μυϊκών ινών (περίπου 5%), δεν
είναι ιδιαίτερα επώδυνες και συνήθως ο αθλητής δεν διακόπτει τη δραστηριότητα
του. Πρέπει όμως να λαμβάνει ορισμένα μέτρα για τον κίνδυνο υποτροπής. Κύριο
σύμπτωμα είναι ο πόνος (το ‘’τράβηγμα’’ που πολλές φορές αναφέρει ο αθλητής).
Στην οξεία φάση εφαρμόζεται κρυοθεραπεία 4 – 6 φορές την ημέρα. Από πλευράς
φυσικοθεραπείας, συνίσταται η εφαρμογή Laser, TENS και ήπιας κινησιοθεραπείας.
Οι θλάσεις 2ου βαθμού είναι πιο
σοβαροί τραυματισμοί στους οποίους υπάρχει ρήξη μεγαλύτερου αριθμού μυικών ινών
ενώ στις περισσότερες περιπτώσεις συνυπάρχει ρήξη τριχοειδών αγγείων με συνέπεια
τη δημιουργία αιματώματος. Εμφανίζεται πόνος τη στιγμή του τραυματισμού,
ευαισθησία στην περιοχή λόγω της κάκωσης και οίδημα. Επηρεάζεται η δύναμη του
μυ και εμποδίζεται η μυική συστολή λόγω του σπασμού που εμφανίζεται στην
περιοχή. Στην οξεία φάση του τραυματισμού εφαρμόζεται κρυοθεραπεία, περίδεση
και ακινητοποίηση σε ανάρροπη θέση για τον περιορισμό του αιματώματος. Στη φάση
αυτή απαγορεύεται η μάλαξη και η εφαρμογή θερμότητας, επιτρέπονται όμως οι ισομετρικές
ασκήσεις. Η φυσικοθεραπεία ξεκινά μετά τις πρώτες 2 με τρείς ημέρες με σκοπό
την απορρόφηση του οιδήματος, την επούλωση και τη βελτίωση της ελαστικότητας
και της δύναμης του τραυματισμένου ιστού. Μέσα που χρησιμοποιούνται στη φάση
αυτή είναι οι υπέρηχοι, το laser το πολωμένο φως και ασκήσεις της μεθόδου
P.N.F.
Το τελευταίο
στάδιο αποκατάστασης ξεκινά από τη στιγμή που δεν υπάρχει καθόλου πόνος,
συσκαμψία και οίδημα. Σκοπός της αποκατάστασης στο στάδιο αυτό είναι η
επαναφορά του αθλητή στα προ – τραυματισμού επίπεδα και περιλαμβάνει
stretching, μυική ενδυνάμωση και λειτουργικές δραστηριότητες.
Οι θλάσεις 3ου βαθμού είναι βαριάς
μορφής καταστάσεις στις οποίες υπάρχει πλήρης ρήξη της συνέχειας του μυ και
εκτεταμένο αιμάτωμα.
Ο μυς στην κυριολεξία σκίζεται και δεν μπορεί πλέoν
να λειτουργήσει, ενώ στην περιοχή του τραυματισμου υπάρχει κενό. Η κατάσταση
αυτή αντιμετωπίζεται χειρουργικά, ο μυς ράβεται και το αιμάτωμα αφαιρείται. Τη
στιγμή του τραυματισμού είναι βασικό να παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες (κρυοθεραπεία,
περίδεση και ανάρροπη θέση) έως ότου φθάσει ο ασθενής στο νοσοκομείο. Η
φυσικοθεραπευτική αποκατάσταση είναι παρόμοια με αυτή που ακολουθείται στις
θλάσεις 2ου βαθμού, με τη διαφορά όμως οτι ο χρόνος που μεσολαβεί
από την ώρα του τραυματισμού μέχρι την επιστροφή στην αθλητική δραστηριότητα
είναι μεγαλύτερος.
